“ขายตัว” ความรู้และความจริงวันนี้ ของอาชีพ โสเภณี
“ขายตัว” “ขายคะ” หลายๆคนคงได้ยินคำนี้กันบ่อย
วันนี้ผมจะมาเล่าถึงความหมาย และ ความรู้เกี่ยวกับคำว่า ขายตัว เพื่อให้ที่สนใจได้อ่าน และเรียนรู้จากประวัติศาสตร์กันในเรื่องนี้
“ขายตัว” หรือภาษาทางการเราเรียกกันว่า “การค้าประเวณี” คือการให้บริการทางเพศ อันได้แก่ การร่วมเพศ รวมไปถึง การทำ ออรัลเซ็กส์ เพื่อแลกกับเงินตรา ผู้หญิงที่หาเลี้ยงชีพด้วยการ ขายตัว นี้จะถูกเรียกว่า “โสเภณี” ในภาษาถิ่นอีสานบ้านเราจะเรียกกันว่า “หญิงแม่จ้าง” และในภาษาหยาบๆของกลุ่มวัยรุ่นส่วนใหญ่เรียกกันว่า”กะหรี่” หรือ “หญิงหากิน” หรือ “อีตัว” และสำหรับผู้ชายที่ขายตัว เราจะเรียกกันว่า แท็กซี่บอย ขายน้ำ หรือ จิโกโล และถ้าเป็นอีกประเภทหนึ่ง ชายที่ยอมเสียตัวเพื่อแลกเงินให้กับนักท่องเที่ยวตามชายทะเล เค้าจะเรียกกันว่า Beach Boy
ที่รวมตัวของหญิงค้าประเวณีเป็นประกอบอาชีพนั้น นั้นส่วนใหญ่เรียกว่า “ซ่อง”ในภาษาอังกฤษ จะใช้ศัพท์คำว่า bawdy house, brothel, disorderly house, house of ill fame หรือ house of prostitution ในสมัยโบราณของไทยถูกเรียก กันว่า”โรงน้ำชา” และภาษาบ้านๆติดปากเรียกว่า “ซ่องกะหรี่” คนที่ติดต่อและแนะนำ “หญิงบริการ” เหล่านี้ ถ้าเป็นเพศชายชายมักถูกเรียกว่า แมงดา (หากินกับผู้หญิง) และถ้าเป็นเพศหญิงจะถูกเรียกว่า มาม่าซัง หรือ แม่เล้า นั่นเอง
โสเภณีหรือหญิงที่ขายตัว ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน (ฉบับ พ.ศ. 2493) ให้บทนิยามจำกัดความไว้ว่า “หญิงงามเมือง,หญิงคนชั่ว” ภาษาอีสานเรียกหญิงโสเภณีนี้ว่า “หญิงแม่จ้าง” คือ ผู้หญิงที่ให้กระทำชำเราสำส่อน โดยจะได้รับเงินหรือผลประโยชน์เป็นค่าตอบแทน
โดยความหมายที่ว่า “หญิงงามเมือง” นั้น ความหมายดั้งเดิมนั้น จะหมายถึงเพียง นางบำเรอชั้นสูงประจำเมืองใหญ่ ๆ หรือในเมืองหลวงในสมัยก่อน หญิงเหล่านี้จะทำหน้าที่ปรนนิบัตพัดวี ให้กับชายทั้งที่เป็นแขกที่มาเยี่ยมเมือง และชาวเมืองให้เป็นที่ถูกใจและประทับใจ โดยหญิงเหล่านี้จะไม่มีลูก เพราะผู้หญิงประเภทนี้ นับว่า ถ้ามีลูกแล้วจะก็ไม่เป็นที่ต้องตาต้องใจของชาย ที่จะให้นางบำเรออีก ซึ่งที่กล่าวมาข้างต้นนี้เป็นวัฒนธรรมโบราณในแถบทวีปเอเชียตะวันตก
